Ile de la Gorée
Senegal, 5 januari 2009
Het paradijs bestaat: een woning op hoogte aan de oceaan op het eiland Gorée. In de avond ben ik te gast bij de bewoners: een kunstenaar en zijn gezin. De sterrenhemel, de rust: indrukwekkend!
Senegal, St. Louis
St. Louis, 3 januari 2009
Veel huizen zijn door de Fransen gebouwd tijdens de koloniale periode, in St. Louis meer dan elders. Nadien in verval geraakt, maar daarom niet minder aantrekkelijk.
Op het gietijzeren balkon van mijn hotelkamer geniet ik van het vergezicht over de Senegalrivier, die is afgezoomd met palmbomen, waarvan de takken dansen op de opstekende avondbries. Een zacht licht van de ondergaande zon valt aan de overkant van de rivier over de koloniale gebouwen. De stad St. Louis is een eiland, min of meer ingeklemd tussen rivier en oceaan.
De bedrijvigheid wordt langzaam minder. De stilte herneemt zijn plek. Ook voor de bedelaars en de hosselaars zit de werkdag erop. Ter rechterzijde van mijn panorama draagt een gietijzeren brug, ontworpen door Gustav Eiffel, de laatste voetgangers en busjes (transport Commune) naar de overzijde en de suburbs van de stad. Naar de harde realiteit van alledag, waar mensen zich een plek in de minimale welvaart moeten bevechten. Wijken van kaal beton, met alleen zandpaden. Chaos. Zwart, roet van verroeste, half vergane auto’s. Paarden, geiten en kinderen in het levendige straatbeeld, dat door de vrouwen en hun gewaden kleurrijk en imposant oogt.
Senegal
Dakar, 30 december 2008
Fotograferen is niet eenvoudig in Senegal, zeker niet in gebieden waar blanken komen. Inwoners willen niet worden geknipt. Hoe anders is het in de verre dorpen of in de buitenwijken van de stad, waar zelden een toerist verschijnt. Kinderen vormen gretige acteurs voor de camera. Speels, lachend, tastend, de hand uitstekend, over elkaar heen buitelend.
Albania: publieke werken
Tirana, 22 september
Niemand die er op let: gaten in de weg, chaos op straat, voetgangers die nèt niet tegen de vlakte worden gereden, ook vrouwen met kinderen op een zebrapad. Met gelaten cynisme worden de nodige hindernissen genomen. Hier geldt het recht van de sterkste. Eerst de automobilisten met een grote auto. Onderaan de rangorde de kwetsbare voetganger. Daarom gebeurt bijna alle transport met de auto.
Landschap Albania
Albania, 19 september 2007
Het landschap is even droog als uitgestrekt. Gevaarlijke wegen verbinden de goed verstopte steden. Vele houten kruisen langs de weg, met naast bloemen, foto’s van in het ravijn gestorte automobilisten. Per bus kruis ik van zuid naar noord. In de bus tetteren balkanbeatz. Acht uur lang gedurende de reis van Seranda naar Tirana. Twee zigeunerfamillies gaan met elkaar op de vuist, ergens halverwege het eindpunt. De buschauffeur weet uiteindelijk de gemoederen tot bedaren te brengen door het opschroeven van de volumeknop van de geluidsinstallatie.
Tirana
Tirana, 21 september 2007
Gegeten in een Chinees restaurantje dat er niet als Chinees uitziet. Lekker! Dance op de achtergrond en trendy meubilair. Onverwacht spat een spectaculair vuurwerk de lucht in, van nabij ontvlamd. Een gebedsdienst bij een moskee, tweehonderd meter verderop, brengt het volgende tafereel. Wegens plaatsgebrek worden de tapijtjes op het nabijgelegen plein uitgerold, al snel bezet door knieën richting het oosten. Overal handel op straat: fruit, sigaretten en plastic bling bling uit China. Appartementenblokken uit de communistische tijd, zijn op kosten van de gemeente in alle kleuren van de regenboog getext.
Greetz from Albania!
Tirana, 20 september 2007
Tirana is één absurditeit. Grote boulevards, waar honderden auto’s elkaar in hoog tempo van de weg rijden, begeleid door een niet ophoudend claxonconcert. De sterke arm rust ondertussen even uit. Iedere Albanees rijdt wèl in een Mercedes: afgeragde modellen uit de jaren zeventig en tachtig zònder roetfilter. Of nieuwe uit Nederland en Duitsland ontvreemde versies. De dagelijkse stroomuitval zorgt noodgedwongen voor de sfeerverlichting van dieselaggregaten. Grote stadsdelen moeten het met regelmaat zonder stromend water stellen.
Kelder in Roemenië
Timisoara, 29 december 2006
In de kelder kiert zacht licht. De stadsgeluiden klinken ver. Ik daal af naar beneden. Aan het einde van een gang zit een man in het blauw flakkerend licht van een televisie. Zijn krap bemeten woonoppervlak is gevuld met een bed van verroest ingevreten metaal met oude dekens en een verbladderd kastje. De ruimte is gelegen in een leeg verlaten gebouw. Een vreemde gewaarwording.
Fernweh 